VIDV: Lady en Pumba

13-11-2016 Nieuws Marijke Bozzano

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Cora Vlug (Verenigde Staten), Geert van Mil (Canada), Wilma Hollander (Griekenland) en vandaag Marijke Bozzano vanuit Italië.

Het is weer mijn beurt om jullie een kijkje te geven in het leven van een Vlaardingse in den vreemde. Zoals ik al een keer eerder heb verteld  wonen wij tussen de olijfbomen. Er staan geen hekken of afrasteringen waardoor wij regelmatig een bezoekje krijgen van dieren die in het wild leven, zoals wilde zwijnen en mooie vogels. Ook komt er wel eens een herder met zijn kudde geiten langs, en dan maken wij met hem een praatje terwijl de geiten grazen .

Zo gebeurde het twee jaar geleden dat mijn man Carlo op een ochtend in onze moestuin aan het werken was. Die hebben wij dan wel met een hek afgeschermd want anders blijf er geen kropje sla of spruitje over. Carlo dacht dat hij iets hoorde, en toen hij zich om draaide stond daar een varken. In eerste instantie dacht hij dat het een wild zwijn was maar toen hij goed keek leek het toch  meer op een hangbuikzwijntje. Zij was heel rustig aan het rondsnuffelen  keek hem af en toe aan zo van je doet me toch niets, en wandelde dan weer rustig verder.

De andere dag zagen we haar weer lopen en Carlo besloot om wat eten, groente en zo, neer te leggen waar ze direct op af kwam maar waarbij ze wel een beetje angstig naar ons keek. En zo iedere dag maakte Carlo een bak met eten en  zette het op dezelfde plek waar zij het dan kwam eten. Hij bedacht ook een naam voor haar, Lady, en zachtjes aan kwam zij steeds dichter bij ons. Zo konden wij beter naar haar kijken, maar als het eten op was wandelde zij weer verder, om vervolgens de volgende dag weer langs te komen. Het was voor haar natuurlijk makkelijk, het eten stond klaar.

Zo ging er een aantal weken voorbij toen wij merkten dat haar buik wel heel erg ging hangen en bijna de grond raakte. En wij vermoeden dan ook dat ze kleintjes moest krijgen, toen zij op een dag niet meer kwam eten en wij haar niet meer zagen. Wij  hoopten dat het goed met haar ging!

Het is gek dat een mens  zich zo snel hecht aan een dier. Het was ook zo’n leuk ritueel geworden; iedere ochtend zaten we klaar met een bak eten te wachten tot zij kwam, en soms stond zij al te wachten. Maar het is een dier dat in het wild leeft, dus wie weet waar ze nu was.

Na een paar weken zagen we haar weer aankomen en tot onze verrassing  huppelde er een kleintje achter haar aan. Alsof ze haar kleintje wilde laten zien! Wij waren natuurlijk helemaal blij en Carlo maakte snel weer een bak eten voor haar klaar. Zo begon het weer van voor af aan alleen nu met die kleine er bij die wij de naam Pumba gaven. Die kleine was helemaal leuk, huppelde in het rond, en als mama klaar was met eten wandelden ze samen weer verder . Pumba groeide snel en begon ook met haar moeder mee te eten. Tot op een dag alleen  Pumba nog kwam, maar ook zij verdween na een aantal weken.

Wij hebben hier heel veel plezier aan beleefd ,en als ik naar de moestuin loop  kijk ik toch even rond in de hoop ze weer te zien. Maar de natuur gaat z’n weg, waar wij af en toe een handje bij mogen helpen!

Tot de volgende maand ….

Ciao,

Marijke

Gerelateerd
Reacties