VIDV: De beste beslissing ooit

10-07-2016 Nieuws Geert van Mil

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Marijke Bozzano (Italië) Cora Vlug (Verenigde Staten), Wilma Hollander (Griekenland) en vandaag met Geert van Mil (Canada).

Hallo Vlaardingers ! In Mei en Juni heb ik verteld over de grote bosbrand in Alberta. Gelukkig is die brand eindelijk geblust, en ze denken dat de schade opgelopen is tot 3.58 miljard dollar. Het is de grootste en duurste nationale ramp in de geschiedenis. Nu kunnen onze brandweer mannen weer naar een nieuwe gaan; Er is nu weer een grote brand in British Columbia en ook in Californië in de Verenigde Staten, waar ook Canadese brandweermannen hulp bieden. Je zou wel denken dat wij geen bomen meer over hebben, de helft van het land schijnt elke zomer wel in brand te staan. Maar ja zoals ik eerder gezegd had : wij zijn dit wel gewend en wij gaan gewoon door met ons dagelijks leven.

Onze temperatuur hier in Ontario is elke dag over 30graden, het is droog met weinig regen. Het is zo droog dat de boeren ongerust worden over de oogsten. Het is goed weer om hooi te maken maar de mais , het graan en de groenten  hebben water nodig en zij krijgen heel weinig, niet genoeg. Met gevolg dat de prijzen wel weer wat omhoog zullen gaan van de zomer. Hier kan ik ook wel een heel verhaal over schrijven, misschien de volgende keer.

In april was ik gestopt met mijn leven zoals dat er in 1971 uitzag. Ik was toen nog druk bezig met groenten inblikken en het onderhoud van alle machines in de fabriek. Toch begon ik mij weer af te vragen: ga ik dit doen voor de rest van mijn leven ? Als ik ergens over begin te denken ben ik weer rusteloos. Hoog tijd om weer een kijkje in de toekomst te nemen. Eigenlijk ging alles tamelijk goed: vrijgezel, een vaste baan en een goed weekgeld, alhoewel niet genoeg om rijk van te worden. het was tijd om serieus te gaan denken over de rest van mijn leven.

Als ik nu hier en daar eens rond kijk zie ik wel dat de economie in Canada wel goed in elkaar zit. In Toronto en omgeving zijn de bouwvakken druk aan het werk: Nieuwe rijkswegen worden aangelegd met nieuwe bruggen en viaducten, met rioolbuizen en elektriciteit voor straatverlichting en natuurlijk trottoirs voor de veiligheid en slootjes voor de regen. Ook de stadsuitbreiding gaat in de hoogste versnelling, huizen komen zo snel als onkruid de grond uit.

Na de Tweede Wereldoorlog kwamen veel emigranten naar Canada (zeker vanuit Nederland en andere landen van Europa) en al die mensen moesten een plaats hebben om in te wonen en te werken. Dat was nog steeds goed in de jaren 60 en 70. Dus was er toen een grote vraag naar metselaars, timmermannen, loodgieters, elektriciens, dakwerkers, huisschilders en mensen die de vloerbedekking doen en de verwarming en luchtafkoeling en de tuinen aanleggen. Om te werken moesten fabrieken en warenhuizen gebouwd worden. Het bleek wel dat in de toekomst er nog veel werk zou zijn.

Mijn vriend die samen met mij hier gekomen was, was een loodgieter in Vlaardingen. Hij kon snel terecht in de aanleg van heteluchtverwarming en airconditioners. Hij werkte in Toronto en vertelde mij dat zijn zaak ook nieuwe vakarbeiders aannam. Men heeft mij verteld dat iedereen een kruiwagen nodig heeft om een goede baan te krijgen en ik had juist de mijne gevonden.

Er was één voorwaarde: Ik moest een vak leren en naar school gaan om het diploma te halen. Daar ging ik dan: naar avondschool om een diploma te krijgen als “gaspijpfitter". Dat ging ook weer goed, overdag werken en ervaring  krijgen en ‘s avonds naar school. De dagen van koeien melken en land ploegen waren voorbij, ik heb het wel dikwijls gemist.

Elke morgen ging ik in mijn auto en naar een fabriek die in aanbouw was. Er was zoveel werk, ik kon wel 7 dagen werken als ik dat wilde om al het werk klaar te krijgen. In deze tijd was ook de bouw begonnen van de "Toronto C-N Tower" dat jarenlang het hoogste vrijstaande gebouw ter wereld was. Een prachtig mooi gebouw en nu al 40 jaar oud. In Azië zijn er nu een paar die hoger zijn, het gaat niet altijd op dat "alles is groter in Noord-Amerika"

Ik was inmiddels een vakman en heb altijd in de aanleg van heteluchtverwarming  en airconditioning gewerkt. Heteluchtkachels, gaspijpen en luchtpijpen zo groot dat er wel een klein kind rechtop in kon lopen. Ik kan er ‘s nachts nog weleens over dromen. Met mijn diploma mocht ik werken als installateur en reparateur. Je moet veel beslissingen maken in je leven en dit was wel de beste die ik toen ooit gemaakt had.

Wel dit verhaal is weer lang genoeg. Hier zijn weer een paar dagen in het leven van een 'Vlaardinger In Den Vreemde'. Ik wens jullie het beste in Vlaardingen en iedere Vlaardinger, waar ook ter wereld, een fijne zomer.

Tot over 4 weken en tot schrijfs maar weer,

Geert van Mil.

 

 

Gerelateerd
Reacties