Nog één keer de Corona Kids!

18-04-2021 Nieuws Wilma Hollander

VLAARDINGEN/PILION - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Lees de belevenissen van Marijke Persijn (België), Cora Vlug (Verenigde Staten), Dick van der Pijl (Frankrijk) en vandaag Wilma Hollander (Griekenland).

Het is deze week precies een jaar geleden dat ik een bewegend plastic tasje op het veld naast ons huis vond. En omdat ik vanwege de nog steeds voortdurende lockdown niet echt iets interessants meemaak, en ik werkelijk geen idéé heb waarover ik vandaag een gezellige column zou kunnen schrijven, neem ik u gemakshalve nog maar een keer mee terug naar die gedenkwaardige dag van 10 april 2020.

In het dichtgeknoopte afvalzakje dat ik onder een struik vandaan haalde, bevonden zich namelijk drie letterlijk pasgeboren kittens, gedumpt door iemand die het blijkbaar makkelijker vond om kittens weg te gooien dan de moederpoes te laten steriliseren. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om ze daar in het veld achter te laten en heb het tasje mee naar huis genomen. De kans dat een paar uur oude kittens zo’n afschuwelijk begin overleven, is heel, heel klein, maar als door een wonder lukte het me om twee van hen in leven te houden. Makkelijk was het niet. We zaten midden in de allereerste superstrenge lockdown, wat een bezoek aan een dierenarts onmogelijk maakte. Ik moest improviseren, op mijn gevoel afgaan en maar hopen dat mijn liefde en onhandige pogingen om hun moeder te vervangen voldoende waren om het moeilijke gevecht met de wekenlang zeer nabije dood aan te gaan.

Norbert en Corwyn, de overgebleven twee wit-rode scharminkeltjes, bleken echter vastbesloten dat gevecht te winnen, en hoewel ze nauwelijks aankwamen, werden de dagen weken en de weken maanden. De kraamteil werd na drie weken ingeruild voor een heuse ‘kattenvilla’ op het buitenterras, en nog later bouwden we in de tuin een overdekte speeltuin, waarin ze overdag lekker konden ravotten. Maar met het verstrijken van de tijd begon de vraag ‘wat moeten we nu met ze?’ steeds nijpender te worden. Zelf houden was om meerdere redenen geen optie, we moesten ze wel laten adopteren, en het liefst in Nederland, maar hoe regel je dat midden in een lockdown? In gewone tijden is dat al heel moeilijk, laat staan in een periode dat vlucht na vlucht gecanceld werd en er nauwelijks vrienden en bekenden naar Pilion kwamen die hen eventueel mee terug hadden kunnen nemen.

Het aantal mensen dat de avonturen van onze twee bengels dagelijks op Facebook volgde was echter groot. Mijn adoptieverzoek werd veelvuldig verspreid en na een tijdje viel er een mailtje in mijn mailbox van Esther uit Den Haag, die vroeg of de Kids nog beschikbaar waren, omdat ze hen in dat geval heel graag zou willen adopteren. We gingen in gesprek en ik ontdekte al gauw dat het hier ging om iemand met een dusdanig groot hart voor katten, dat het hele huis inclusief de tuin een ongelooflijk gaaf kattenparadijs was. Mijn twee scharminkeltjes zouden terechtkomen in een gezin met maar liefst veertien pleegbroers en -zussen! Er was zelfs een vaste oppas-aan-huis wanneer de baasjes op vakantie gingen of zomaar een paar daagjes ertussenuit. Ik kon mijn oren niet geloven. Het klonk gewoon te mooi om waar te zijn, maar... het bleek dus echt waar te zijn!

Er moest echter nog heel wat gebeuren voordat de kleintjes zover waren dat ze naar hun permanente huis mochten reizen. De lockdown was gelukkig iets minder streng gedurende de zomermaanden, de dierenarts was weer bereikbaar voor de benodigde papieren, de dierenwinkel was geopend zodat er een reisbench kon worden gekocht en er vloog zo af en toe ook nog een vliegtuig deze kant op. Op een van die vluchten zat iemand die zich op mijn Facebook meldde met de mededeling dat ze de Kids wel mee terug naar Nederland wilde nemen. Alweer zo’n wondertje, want haar terugvlucht viel net twee dagen ná de door de autoriteiten vereiste leeftijd van de kittens, zodat ze inderdaad met haar mee zouden mogen vliegen. Even dreigde er nog een kink in de kabel te komen toen de redster in nood haar enkel brak op Skiathos en het erop leek dat ze haar vakantie voortijdig moest afbreken, waardoor de Kids net níét mee terug zouden kunnen. Maar gelukkig zette ze de vakantie ondanks de gebroken enkel voort en kon ik Corwyn en Norbert op de geplande dag met onze locale dorpstaxi – een rit gesponsord door alle Corona Kids-fans! – naar de luchthaven van Thessaloniki brengen om ze daar persoonlijk aan haar te overhandigen. En reken maar dat ik even moest slikken toen ze de lucht in gingen. Gelukkig kreeg ik al snel na aankomst in Den Haag een filmpje toegestuurd van twee zeer nieuwsgierig kijkende katjes, die onmiddellijk uit hun bench stapten om te zien waar ze nu weer terecht waren gekomen.

En zo kreeg de ‘gruwelijke vondst in grimmige tijden’ een onvoorstelbaar mooi happy end, want mijn twee scharminkeltjes hebben bij Esther en Martin het mooiste, liefste en heerlijkste huisje gekregen dat er maar bestaat. Als je ze nu ziet, kun je je werkelijk niet voorstellen dat ze in hun eerste maanden zo’n ongelofelijk moeilijke strijd hebben moeten voeren om in leven te blijven. Het zijn twee prachtige,  gigagrote, langharige knuffelkatten geworden, die gezellig mee mogen eten als hun baasjes moussaka en feta op de tafel hebben staan. Als het mooi weer is, verplaatsen ze hun kwajongensstreken graag naar de tuin, waar de vijver een grote aantrekkingskracht op hen uitoefent. Waarschijnlijk was een van hun voorouders een Turkse Van, een langharig kattenras, dat zich van andere rassen onderscheidt door zwemvliezen tussen hun poten te hebben. Corwyn en Norbert hebben die ook, net als de lange witte vacht die kenmerkend is voor zo’n Turkse Van-kat, en die afstamming zou dus zeker verklaren waarom ze zo gefascineerd zijn door de vijver.

Al met al is het een feelgood verhaal geworden dat niet zou misstaan in een van mijn romans. Mooi om op terug te kijken, en ook iets om naar uit te kijken, want reken maar dat ik mijn twee prachtige bengels ga opzoeken als reizen naar Nederland weer mogelijk is. Laten we maar hopen dat dat heel wat eerder is dan ik nu verwacht... ;-)

Yiasou uit Pilion!

Wilma Hollander

 



Gerelateerd
Bedrijven Alle bedrijven »








Altijd Up-to-date