Een live National Geographic momentje

21-10-2018 Nieuws Cora Vlug

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Lees de belevenissen van Wilma Hollander (Griekenland), Marijke Bozzano (Italië), Marijke Persijn (België) en vandaag Cora Vlug (Verenigde Staten).

Afgelopen weekend gingen Lèon en ik op pad om twee wensen van mijn “bucketlist” af te vinken. Een alpaca knuffelen en whale watching. Na een mooie autorit van zo’n 5 uur zijn we in Massachusetts. Karen (een Nederlandse uit Groningen) heeft in haar achtertuin een alpaca farm. Ze is ooit voor haar plezier begonnen met 2 alpacas. Ze heeft de ruimte, dus waarom niet? Twee paarden, 17 alpacas, 2 honden, de kat en Emmett de Emu. Het is een gezellige boel in haar 64.000m2 achtertuin. Via facebook zijn we met elkaar in contact gekomen. Ik heb een paar jaar geleden een portret voor haar geschilderd van Alpaca Bemo. Een aantrekkelijke jongeman met een koppie om meteen verliefd op te worden. Toen het portret klaar was heb ik Karen beloofd dat ik ooit een keer bij haar langs kom om Bemo in levende lijve te zien en als het even kan te knuffelen. Ik ben van harte welkom. Eindelijk was het dan zover. Wat een grappige dieren zijn het toch.  Bemo wilde best met me op de foto en een aai over z’n knappe bolletje kon hij ook wel waarderen. Emmett de emu is de clown van de hele kudde. Ik denk dat hij zelf denkt dat hij een alpaca is. Onder het genot van een kopje Senseo koffie en een stukje appeltaart praten we nog wat over Nederland en de USA, terwijl je vanuit de zitkamer de dieren ziet genieten van een heerlijk herfst zonnetje. Het was een geweldige middag en zeker voor herhaling vatbaar.

Zondag ochtend om 11 uur vaart de boot uit vanaf Barnstable, Cape Cod. Het is fris, maar de zon schijnt. Dikke jas aan en muts op, was ons verteld. Het is bar koud en winderig op de open zee. Het seizoen is bijna voorbij. De walvissen vertrekken eind oktober naar het zonnige Zuiden. De zomergasten zijn allemaal vertrokken, dus de boot zit nog lang niet vol. Voordeel voor ons, nu kunnen we alles goed zien. We worden verwelkomd door Joanna, een zeebioloog en baas van de boot. Tijdens deze walviscruises wordt ook veel onderzoek gedaan naar de natuurlijke gang van zaken in en om de baai van Cape Cod. Zodra we uitvaren vertelt Joanna vele wetenswaardigheden van vooral de walwissen en dolfijnen. De boot zet er flink de vaart in, jassen dicht, mutsen op en je ogen gericht op het wateroppervlak. We zijn zo’n 10 kilometer uit de kust en we zien een grote vreemde witte bobbel in de verte. Het lijkt op een piepklein eilandje. Wat zou dat zijn? Joanna begint opeens super enthousiast door haar microfoon te stotteren. Zoals we dat hier zo mooi zeggen “she’s freaking out”. Er ligt een dode walvis op z’n rug te dobberen. Zielig voor de walvis natuurlijk, maar een buitenkans voor onderzoekers, zeebiologen en natuurlijk voor ons. Heel af en toe spoelt er een walvis aan op het strand, maar dit heeft Joanna nog nooit meegemaakt in haar 27 jarige zee carrière en als geboren en getogen Cape Cod strand en zee mens. De boot mindert vaart en zet de motor stil wanneer we op een paar meter afstand zijn van dit enorme gevaarte, wat een beest!! Volgens Joanna moet hij afgelopen nacht of deze morgen zijn overleden. Het onderzoeksteam gaat later onderzoeken waaraan hij is gestorven. Een natuurlijke dood, of een visnet, plastic, een aanvaring met een boot of wat dan ook. Vol enthousiasme vertelt ze verder, terwijl wij met open mond staan te bewonderen waar we hier getuigen van zijn. Dan opeens zien we haaienvinnen rondom de walvis tevoorschijn komen. Wederom “Johanna is freaking out”. Mensen, zegt ze, dit is een Planet Earth III aflevering!! Dit is jullie National Geographic moment!! Dit is een eens in een mensenleven belevenis!!  Een 6 meter lange “Great White Shark” ja die van JAWS ja, neemt een paar flinke happen uit de walvis, terwijl z’n iets kleinere vriendje rustig op z’n beurt wacht. Daarachter wachten nog een paar kleine haaien weer op hun beurt. Wat een schouwspel!! Joanna meldde dit allemaal aan een andere boot met whalewatchers en ook het onderzoeksteam werd meteen erbij geroepen. Wel bleef iedereen op een afstand, zodat dit natuur spektakel niet verstoord werd en de natuur z’n gang kon gaan.

We gingen weer verder. We kwamen tenslotte voor de levende walvissen.   Met een behoorlijke snelheid voeren we verder de baai uit. Even later vergezeld van een flink aantal vrolijk springende en duikende dolfijnen. De boot stopte weer even om extra te genieten van dit schouwspel. Wat een schitterend gezicht. Je wordt er gewoon vrolijk van. We waren ondertussen zo’n 3 uur onderweg en ja hoor. In de verte zagen we dan eindelijk de “fonteintjes” van de walvissen. Drie stuks. Er werd ons weer haarfijn uitgelegd over het hoe en wat van deze spuitgaten. Aangekomen bij de walvissen bleef de boot weer op een respectabele afstand en kregen we ruim de tijd om deze majestueuze zoogdieren te bewonderen. Iedereen aan boord was er stil van. Je hoorde alleen het klikken van de camera’s en mobieltjes. Ze doken een aantal keren onder om zonder spectaculaire sprongen weer boven te komen, maar ik ben helemaal happy. We gaan weer terug naar land. Op de terugweg blijven we nog even kijken bij de dode walvis. De onderzoekers zijn ondertussen ook gearriveerd, maar blijven nog op afstand. We zien geen haaien meer. Volgens Joanna zijn ze hoogstwaarschijnlijk onder de walvis. Ze zijn zeker nog in de buurt. Bij elke boottocht is een fotograaf aanwezig die video opnamen maakt van de trip. Deze video kan je dan als herinnering aan je avontuur bestellen voor $20. Natuurlijk hebben we deze video besteld om nog eens rustig op ons gemak te bekijken wat we deze dag hebben aanschouwd.

Een “once in a lifetime” boottochtje. Dat maak je toch niet mee in Hoek van Holland, zeg nou zelf.


Cora Vlug

Gerelateerd
Reacties