» 24 juni 2017

VIDV: Maart in de USA

Cora Vlug | 15-03-2015


VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Wilma Hollander (Griekenland) en vandaag Cora Vlug (Verenigde Staten).

Het is alweer maart. Afgelopen weekend is hier in de USA de klok een uur vooruit gegaan, dus zomertijd. De winter was lang en bitter koud hier. Ik heb genoten!! Ik houd van sneeuw…..veel sneeuw. Het laatste pak viel eind februari. Bovenop een bevroren eerder pak sneeuw. Het zal nog wel even duren voordat echt alles gesmolten en verdwenen is. Doordat de sneeuw en kou zo lang aanhouden hebben de dieren honger en komen wat dichter bij huis dan gewoonlijk. Elke avond komen er tien herten de achtergebleven vogelzaadjes, de appeltjes en laatste groene blaadjes van de struiken eten. Daar kan ik elke dag weer van genieten. Op een avond lag onze hond Douwe even lekker te rollen in de sneeuw. Opeens zat ze rechtop te staren naar iets. Daar kwamen de herten. Douwe wordt ook een dagje ouder en misschien daardoor wat wijzer. Ze bleef keurig zitten waar ze zat en verroerde zich niet. De herten kwamen dichterbij. Zo schitterend om te zien hoe de taken verdeeld zijn. De twee grootste stonden op de uitkijk en bleven Douwe aankijken. Ze stampten constant met hun voorpoten op de grond. Of dat een teken was voor Douwe om uit de buurt te blijven of voor de andere herten een teken dat ze alert moeten blijven, dat weet ik niet. Ik denk dat Douwe het begreep als een 'blijf uit onze buurt want anders….' Want ze bleef keurig waar ze was en liet de herten hun gang gaan.

De plek waar het vogelzaad, vetbolletjes en af en toe een oude boterham in de boom hangen wordt druk bezocht door allerlei vogels. De mooiste kleuren, groot en klein. Spechten, bluebirds, cardinals, meesjes, musjes, kraaien en weet ik niet wat allemaal. Maar wie het meeste ervan eten zijn de eekhoorns. Ze hangen ondersteboven aan de vogelvoeders en pulken de zaadjes met de meest acrobatische capriolen eruit. Ze maken er ruzie over wie er aan de beurt is. Dan rennen ze achter elkaar aan, om en in de bomen. Eigenlijk zijn het gewoon lelijke ratten, maar omdat ze zo’n mooie staart hebben zijn ze schattig om te zien.  Al met al hebben ze genoeg te eten en iedereen kan wel wat bemachtigen bij iemand in de tuin.

Helaas zie je in deze tijd ook regelmatig dode herten langs de weg liggen. Ze zwerven wat dichter bij de mensen om eten te zoeken. Ze kijken niet echt uit met oversteken en dan gaat het weleens mis. Trieste aanblik is het wanneer je zo’n prachtig dier levenloos ziet liggen in de berm. Maar ook daar hebben andere dieren weer voordeel bij. Ze worden tot het bot afgekloven door turkey vultures. De naam zegt het al, ze lijken op kalkoenen met de kop van een gier. In de lucht zijn ze prachtig, met hun enorme vleugels, zwevend door de lucht. Op de grond zijn ze niet om aan te zien. Ze hippen net als gieren. Ze zijn oerlelijk, maar ruimen alles keurig op.

Nu de temperaturen heel voorzichtig boven nul beginnen te komen worden de beestjes wakker uit hun winterslaap. Ze schrikken zich een hoedje als ze al die sneeuw zien. Een groundhog (Amerikaanse marmot) rende paniekerig heen en weer en had geen idee wat ie moest doen. Ik denk dat hij weer terug gegaan is naar z’n holletje en nog maar een paar dagen blijft pitten. Ik zag ook een stinkdier in de straat lopen. Hij bleef op de straat en probeerde elke keer rechts of linksaf te slaan, maar de sneeuwberg langs de straat was te hoog naar z’n zin en te koud ook. Ook hij zal wel weer even naar z’n holletje terug gegaan zijn. Nog even geduld... de lente komt eraan.

Het is hier altijd paniek als er weer een sneeuwbui aankomt. Een dag ervoor zijn de winkels afgeladen druk met mensen die water en brood kopen en alles wat ze maar denken nodig te hebben, voor het geval ze dagen zijn ingesneeuwd. Iedereen heeft genoeg in z’n vriezer liggen voor een half weeshuis, maar toch moet er een noodvoorraad aangeschaft worden. Echt gekkenhuis. Het 'leger' sneeuwschuivers is hier enorm. Dat werkt dag en nacht en houdt alles zo goed en zo kwaad als het kan schoon. Gigantische trucks met enorme schuivers en zout.

De scholen gaan een paar uur later pas open, totdat de wegen goed te berijden zijn door de schoolbussen. Als het maar iets te gevaarlijk is, dan sluiten de scholen de hele dag. Dan moet ik altijd denken aan Nederlandse schoolkinderen. Weer of geen weer, op de fiets en hup naar school. Deze vrije schooldagen moeten wel weer ingehaald worden en worden afgesnoept van de zomervakantie. Dus hoe meer “snowdays”, hoe korter de zomervakantie. Nu duurt de gemiddelde zomervakantie toch 10 weken, dus die paar dagen minder is niet echt een ramp.

Schaatsen op natuurijs wordt hier niet veel gedaan. Vraag me niet waarom, want er zijn genoeg meren en plassen. Het heeft zo lang flink gevroren dat er wel een Elfstedentocht overheen had gekund.  Sleetje rijden wordt wel veel gedaan. Verschillende parken met flinke heuvels. Heerlijk voor de kinderen om met de slee naar beneden te gaan. Leuk om te zien. Honden die mee rennen naast de slee, vaders die stoer doen en moeders die de warme chocolademelk en koekjes meenemen. Of moeders die gillend mee glijden en vaders die aan de kant aanmoedigen. Waar ik met m’n verstand niet bij kan is... ijsvissen. Ik begrijp al niet wat de lol van vissen met een hengeltje langs de kant van het water, maar ijsvissen gaat helemaal m’n petje te boven. Allereerst is het echt 'freezing cold' op zo’n groot meer. Je staat midden in een snijdende wind op een open koude bevroren vlakte. Dan moet je een gat zagen in een laag ijs van een meter. Vervolgens op een krukje met een hengeltje naar dat gat zitten staren en zorgen dat je ondertussen niet bevriest. Echt hoor?? Ik herinner me de lange schaatstochten over de Vaart. Kranten onder je 3 truien. Geen jas aan, want dat was stom. Dan vroeg ik me ook weleens af “waarom doe ik dit?” als de terugweg langer was dan je had gedacht. Je wangen geen gevoel meer hadden en je vingers los in je wanten lagen. Maar ieder geval had je toch wel plezier en de omgeving was mooi. Onderweg was er altijd wel een stalletje met warme punch, chocolademelk, anijsmelk en Vlaardingse ijsmoppen. En als je een beetje harder schaatste werd je vanzelf wel weer een beetje warmer. Maar ijsvissen??!! Overigens ook niet echt eerlijk tegenover de vissen. Eindelijk een gaatje frisse lucht en hup... weg ben je. Het is ook elk jaar weer een verrassing of al de vissen in onze vijver de winter hebben overleefd. Het zijn maar gewone goudvissen, maar ik vind het sneu als ik er één zie drijven aan het oppervlak. Eén stukje houd ik ijsvrij met een “de-icer”. Ik zie af en toe wat oranje beweging daar, dus goeie hoop dat iedereen nog in leven is. Nu nog de reigers in de gaten houden, want die hebben ook honger.

Wanneer alle sneeuw weer zo’n beetje verdwenen is vallen de 'potholes' weer in de wegen. Alles is hier asfalt. Door het vriesweer en het zware verkeer schieten er hele stukken asfalt uit de wegen.  Elk jaar weer hetzelfde probleem en elk jaar wordt alles weer provisorisch vol gemikt en glad gestreken. Maar ja, we willen hier geen wegenbelasting betalen, dus is er geen geld om dit probleem nu eens daadwerkelijk professioneel aan te pakken en fatsoenlijk asfalt neer te leggen, dus klaagt iedereen vrolijk verder over de 'potholes' en zal het altijd wel zo blijven. Lekke banden, verbogen assen, total losse auto’s en ongelukken op de koop toe nemende.

Ik heb genoten van deze winter. Lange wandelingen met de hond. Open haard, boerenkool, extra deken op je bed, kortom gezellige knusse tijd. Het is nog niet helemaal voorbij, maar de lente zit in de lucht. Voorzichtig komen de supermarkten al met viooltjes en tulpen. De nieuwe collectie tuinmeubelen staat alweer te pronken in de tuincentra. Ook wel weer lekker. Alles weer fris groen, de bomen weer vol zodat ik de buren niet meer zie. BBQ even schoon poetsen voor het nieuwe seizoen. Tuinmeubelen uit de kelder sjouwen en naar buiten. Dikke jas weer in de kast en de katten weer naar buiten. Ze kunnen altijd naar buiten, maar hebben meer hekel aan de kou dan aan regen. Ze vervelen zich. Thijs probeerde het vanmiddag nog even, maar vond de sneeuw aan z’n pootjes toch te koud. Hij zat op het hekje te blèren of ik hem maar even wilde komen halen en naar binnen dragen.

Zo heeft elke seizoen z’n charme. Ik zou nooit in een 'altijd warm en zonneschijn land' kunnen wonen. Veel, vooral oudere mensen gaan hier in Florida wonen. Ik moet er niet aan denken. Ik heb de seizoenen nodig. M’n buurvrouw is dit jaar ook voor het eerst voor twee maanden weggegaan. Haar man is gepensioneerd dit jaar en ze dachten de sneeuw te ontsnappen. Net na de kerst zijn ze vertrokken en verleden week zondag kwamen ze terug. Op hun driveway lag minstens een meter sneeuw en ijs, het waaide, het was koud en ze kwamen thuis midden in een sneeuwstorm. Het is niet netjes van me, maar ik had wel een beetje leedvermaak.  Twee maanden weg om de sneeuw te ontsnappen. Kom je thuis in de zwaarste sneeuwstorm van de hele winter. Wees nou eerlijk, dan kan je het toch niet helpen dat je stiekem voor het raam staat te lachen. Volgend jaar gaan ze drie maanden. Maar goed, zij lacht mij weer uit als het straks bloedheet en vochtig is buiten. Dan ben ik niet vooruit te branden. Zij is dan helemaal in haar element in haar tuin aan het wroeten, knippen en planten. Gelukkig zijn we allemaal anders en gelukkig kunnen we aan het weer niets veranderen.




« Terug